jest gadatliwe i wtrąca się do rozmów dorosłych, nie wie, kiedy przestać, dokucza innym dzieciom itp.
Ich dziecko nazywane jest rozrabiaką, wiercipiętą, rozbrykanym urwisem,
wreszcie świrusem. Ich dziecko bez przerwy słyszy, że jest niegrzeczne.
Być może jest nadpobudliwe.
Przeciętnie w każdym społeczeństwie od 2 do 5% dzieci cierpi na
nadpobudliwość i chroniczny brak koncentracji oraz gonitwę myśli.
Książka powstała na podstawie kilkuletnich doświadczeń w pracy z
dziećmi
i rodzicami dzieci z nadpobudliwością psychoruchową. Rożni się
od innych tym, że zawiera praktyczne wskazówki, jak radzić sobie w
codziennych sytuacjach z dzieckiem nadpobudliwym. Autorki od kilku lat
prowadzą edukacyjne zajęcia dla rodziców dzieci z ADHD oraz zajęcia
terapeutyczne dla nadpobudliwych dzieci i dorosłych. Codzienne życie
rodziców dzieci
z ADHD nie musi przypominać scen z koszmarnego snu, co
więcej – może być znośne, a nawet przyjemne. Czasami wystarczy kilka
zmian i okazuje się, że dziecko z ADHD jest świetnym kompanem, a
przebywanie w jego towarzystwie może być miłe, że ADHD to nie tylko
udręka dla otoczenia, ale
i ciekawie spędzony czas. Pewne zmiany w
systemie wychowawczym,
w codziennych nawykach pozwalają niekiedy
radykalnie zmienić atmosferę
w domu i nauczyć się żyć z ADHD. Pomagają
zapobiec wtórnym skutkom nadpobudliwości, jakimi są drugoroczność,
zaburzenia zachowania, a w wieku późniejszym – konflikty z prawem,
nieprzystosowanie społeczne.
Z recenzji dr Ireny Kornatowskiej (Fundacja Dzieci Niczyje):
Książka
„Oswoić ADHD” według anonsu Autorek kierowana jest do rodziców, ale
uważam, że powinna być w biblioteczce każdego wychowawcy przedszkola i
nauczyciela nauczania początkowego. Może być ona również przydatna
rodzicom, których dzieci rozwijają się prawidłowo. Szereg propozycji
wychowawczych podanych przez Autorki pomoże rodzicom lepiej zrozumieć
własne dziecko i podnieść swoje kompetencje wychowawcze.
Fragment książki:
"W
rodzinie wszyscy na siebie wpływają i są powiązani siatką wzajemnych
oddziaływań. Nadpobudliwość dziecka ma negatywny wpływ na relacje między
rodzicami. Zdarza się, że rodzice bardzo często się kłócą i wzajemnie
oskarżają o brak umiejętności wychowawczych. Jeśli ojciec dłużej pracuje
i rzadko ma czas dla dziecka, obarcza matkę winą za złe zachowania
dziecka. Nie może zrozumieć, dlaczego dziecko nie chce się
podporządkować. Matka czuje się samotna ze swoimi problemami i coraz
mniej pewna wychowawczo. Dopóki się rodzice nie dowiedzą, jaki kłopot ma
ich dziecko i nie postarają się zrozumieć, na czym trudności te
polegają, są przygnębieni i pełni pretensji do siebie nawzajem. Często
rodzice dzieci z ADHD nie są wstanie w ogóle odpoczywać, nie mogą
cieszyć się z bycia razem. Ponieważ złe zachowania dziecka wymagają
natychmiastowej interwencji, całyczas są w stanie gotowości.
Atmosfera
w domu jest napięta, nie ma czasu na relaks, nigdy nie wiadomo, czego
można się spodziewać. Rodzice nie są wstanie zająć się własnymi
sprawami, mniej energii poświęcają na pielęgnowanie związku i relacji
między sobą (...)
Choć dziecko stara się zachować dobre relacje
z rodzicami, często jego zachowanie jest powodem nieprzyjemnych sytuacji
w rodzinie. Rodzice muszą sobie radzić z trudnymi zachowaniami,
z nagłymi wybuchami agresji i impulsywności, kłamstwami i oszustwami
oraz uwagami ze strony sąsiadów, nauczycieli, innych rodziców
i znajomych. Matka zajmująca się cały dzień dzieckiem wita męża
rewelacjami dotyczącymi synka czy córki. Często mówi, że nie wytrzymuje
nerwowo. Skarży się na swoje samopoczucie, nie może spać, reaguje
gwałtownie na zachowania dziecka. Mąż po powrocie do domu dostaje cały
pakiet złych wiadomości.
Chciałby się witać i miło spędzić czas
z rodziną a tu musi syna skarcić za przewinienia, których nie był
świadkiem. Rodzice zamieniają się w osoby karzące, wzajemnie opowiadają
sobie tylko o trudnościach dziecka. Koncentrują się na tych
zachowaniach, które sprawiają największe kłopoty w takiej rodzinie
występuje nieustannie ryzyko wszczęcia kłótni. Czasem z powodu
codziennych konfrontacji ojciec woli wracać później do domu. Matka zaś
czuje się samotna ze swoim problemami i problemami dziecka, sfrustrowana i nieszczęśliwa.
Udowodniono, że w rodzinach, w których jest nadpobudliwe dziecko trzykrotnie częściej dochodzi do kłótni i rozpadu małżeństwa".
