Tego typu nauczanie jest możliwe w Polsce od dwunastu lat. Ustawa z 7.09.1991 roku dopuściła – w formalno-prawnym znaczeniu – uczenie się dzieci poza instytucjonalnym środowiskiem szkoły, czyli najczęściej w domu, w warunkach zorganizowanych przez rodziców. Książka ta stanowi kamień milowy na drodze rozwoju omawianego zjawiska w naszym kraju. Jej wartość w związku z tym jest nie do przecenienia”.
Z recenzji prof. Marii Mendel
„Książka ta może zainteresować pedagogów, psychologów, nauczycieli, administratorów oświaty, samorządowców, działaczy organizacji pozarządowych, rodziców, duszpasterzy. Może być zachętą do podobnych samodzielnych działań na rzecz rzeczywistego sprzyjania rzeczywistemu rozwojowi własnych dzieci, krytycznego spojrzenia na potoczną, bezrefleksyjną praktykę kształcenia szkolnego i myślenia o praktykach wychowania domowego. Może ona też budzić niezgodę, sprzeciw, ale to dobrze, gdy tak się stanie, ponieważ każda refleksja o wychowywaniu własnych i cudzych dzieci jest początkiem naprawy naszych działań ku większemu sprzyjaniu pełnomocności rozwoju innych ludzi i nas samych”.
Z recenzji prof. Zbigniewa Kwiecińskiego
„Autor osłania przed czytelnikiem największe, a przy tym rzeczywiste zalety edukacji domowej. Te książkę powinni obowiązkowo przeczytać wszyscy urzędnicy MENiS odpowiadający za jakość prawa oświatowego, nauczyciele akademiccy kształcący nie tylko przyszłych pedagogów, ale także przyszłych rodziców, andragodzy poszukujący rozwiązań dla edukacyjnego zagospodarowania społeczeństwa wiedzy i wzbogacenia dlań ofert w zakresie kształcenia ustawicznego i wreszcie tracący miejsca pracy w przedszkolach czy szkołach nauczyciele, którzy dzięki edukacja domowej mogliby odnaleźć dla siebie miejsce w społeczeństwie, oferując profesjonalną usługę edukacyjną wielu rodzinom”.
Z recenzji prof. Bogusława Śliwerskiego
